ฟ้า...ฟ้าเอ่ยฟ้าสีฟ้าคราม( GOSH!!! I MISSED THIS SONG)

 

 

 

cool??

 

 

pinky sky

 

 

 

yellow&orange sky

 

lonely sky

 

 

 

almost dark

 

Then... the moon comes

 

วันนี้มาแนวแปลกนิดหน่อย

เพราะว่าชื่อเรื่องอาจจะดูขัดๆกับเรื่องที่เราจะเขียน

บังเอิญเจอรูปเก่าๆที่เคยถ่ายตอนเบื่อๆไม่มีอะไรทำบนเครื่อง

ก็เลยเอามาลง เพราะไม่มีรูป คนอ่านคงจะเบื่อแย่ เนอะ...

 

วันนี้ควรจะเป็นวันที่น่ายินดีที่สุดแต่ทำไมเรากลับรู้สึกแย่

คือ ช่วงที่หายไปคือเราได้ไปเทรน pst-c

เป็นคอร์สสำหรับpremium class next generation svc.

ซึ่งมีไม่กี่สายการบินที่afford service นี้ได้ เพราะอุปกรณ์ค่อนข้างแพง

ขอไม่ลงรายละเอียดละกันนะ

 

11วันเต็มของการเทรน เรายอมรับว่าเครียด

เพื่อนร่วมเดินทางของเราไปไม่ถึงจุดมุ่งหมาย สองคนด้วยกัน

เค้าโดนส่งกลับไปเป็น f2 ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคิดมาก่อน

วันนี้เราเรียนจบแล้ว รู้สึกโล่งใจ แต่รู้สึกแย่ที่ทำไมอาจารย์ทำแรง

เราเข้าใจว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปjudgeว่าใครดีพอไม่ดีพอ

แต่สำหรับเราแล้ว พวกเค้าน่าจะได้โอกาสอีกครั้ง

เมื่อวานตอนสอบปฏิบัติเสร็จ ยังบอกว่าให้พวกเค้าสองคนมาลองใหม่วันนี้

แต่กลับกลายเป็นว่า วันนี้ทุกคนได้รับcertificate แต่สองคนต้องกลับบ้านไปมือเปล่า

และไม่ได้มีโอกาสแม้แต่ลองแก้ตัวอีกครั้ง

แล้วจะให้มาทำไม  เรางี้อึ้งไปเลย....

สู้บอกว่าไม่ผ่าน ไปตั้งแต่เมื่อวาน จะรู้สึกดีกว่านี้มั้ย

ทั้งๆที่วันนี้มันก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว คือทุกคนทุ่มเทกันหมดแหละ เราชื่อแบบนั้น

จิงๆเราก็ได้ยินชื่อเสียงคนสอนคนนี้มาพอสมควร

แต่ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะเครียดขนาดนี้

 

เชื่อมัยว่าเรานอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง เพราะกดดัน

ในทุกวันของการเทรน ทุกคนจะโดนด่าถ้วนหน้า

ไม่รู้ว่าเค้าเล่นจิตวิทยารึเปล่า เพราะจะด่าไปชมไป แต่ก็จะด่าซะมากกว่า

ขนาดที่ว่ามีอยู่วันนึง ลองทำservice แล้วคงไม่ได้ดั่งใจท่านผู้สอน

สั่งให้เลิกเลยฮะ อาหารที่ควรจะได้กินจากการเรียน ก็ไม่ได้กิน

แถมโดนด่าอีก ซึ่ง ในคลาสเราก็มีหลายชาติคละเคล้ากันไป

มีคนนึงกล้ามาก พูดต่อหน้าคนสอนเลยว่า i 'm not happy with ur face expression man

คือ ก็ไม่ต้องบอกอ่ะนะว่าชาติอะไร  แต่ที่แน่ๆแถบเอเชียคงไม่กล้าชัว

แต่แปลกที่คนพูดคนนั้น ดันผ่าน ....ฮะๆ

ตอนเทรนเราคิดเลยว่า ถ้าได้โปรโมทจะต้องลำบากขนาดนี้ อยู่f2ก็สบายใจดีนะ

 

จิงๆการสอบปฏิบัติและข้อเขียน

เราทำไม่ได้ดั่งใจเท่าไหร่

แต่ก็เอาน่ะ มันก็ผ่านไปแล้ว

ก็แค่รู้สึกว่า ทำไมชีวิตนี้คนใกล้ตัวเราexpectจากเราสูงจังวะ

ทั้งๆที่เราก็แค่คนธรรมดาคนนึง มีรัก โลภ โกรธ หลง และทำผิดกันได้

 

คือข้อเขียนเราทำได้ไม่เต็มร้อย ก็ โดนว่า

ว่า นี่อะไรเนี่ย ชั้นคาดหวังจากเธอนะ

เธอน่ะ น่าจะทำได้เต็ม

อ้าว ความผิดกรูอีก!!!!

ตอนสอบปฏิบัติเมื่อวาน

ท่านผู้สอน :ชั้นว่าเธออ่ะ ฉลาดนะ แต่ทำไมไม่pay attention ในdetail

ชั้นห่วงเธอจิงๆ แล้วก็ส่ายหน้า

โห ท่านผู้ชมคือเรารุสึกดาวทันทีที่ได้ยิน รุสึกเหมือนกรูโง่มากเลยใช่มั้ย

ก็ทำเนียนๆต่อไป  แต่คือสมาธิมันไปแล้วไง

เลยวางมีวางส้อม พลาดเลย

 

แต่มันก็จบซักทีนะ

ตอนได้ใบcertificate นี่แทบไม่อยากจะเชื่อตัวเอง

วันนี้ก็เลยไปฉลองมาซะเรียบร้อย

ว่าแล้ว ก็ง่วงแล้วอ่ะ

 

เกือบสองอาทิดมานี้ บ้านรกมาก

ไม่มีเวลาแม้กระทั่งทิ้งขยะในห้อง

เสื้อผ้านี่กองแล้วกองอีก

หะๆ มีเกมส์มาริโอ้ที่เป็นเป้าหมายต่อไป

อุส่าผ่านถึงหัวหน้าแล้วนะเนี่ย

 

ทุกวันที่กลับจากเทรนจะเครียด

แต่เรามีวิธีระบายความเครียด

คือ เกมส์โปรดมาริโอ้ ฆ่ามันๆๆๆ

กดใหญ่เลยฮะ ไม่รุคีย์บอดจะเจ๊งป่ะเนี่ย

5555