ได้ทีเปลี่ยนทีมใหม่ เตรียมต้อนรับเทศกาลตุษจีน แดงแรงริดได้ใจสุดๆ กริ๊ๆๆๆๆๆ ดีใจที่สุดเลย ได้ลีฟตอนตุรษจีนพอดี แต่ไม่รุจะได้แต๊ะเอียหรือแต๊ะอั๋งเนี่ย 555 ที่บ้านจะเอาอะไรก็บอกก่อนเน้อ จะได้เตรียมทัน รวมถึงเพื่อนพ้องทั้งหลาย หมู:ชั้นไม่รุว่าดูตรงไหนอ่ะว่ามันผลิตเมื่อไหร่ยังไง แต่ไอโฟนอ่ะอยุ่กะเราแล้ว หนึ่ง:เอาไรอ่ะป่ะ ฝากข้อความบอกไว้เนิ่นๆ จะได้ซื้อให้ทัน ปลา:ถั่ว เด๋วเอากลับไปให้นะ ไม่ลืมๆ (ถ้าเข้ามาอ่าน) เนื่องจากตารางเดือนหน้าออกแล้ว เป็นอันคอนเฟิมว่าได้กลับแน่ๆ ถึงไทยวันที่ 30 (ยังไม่ได้บอกเอเจเลยว่ามีลีฟ ไม่รุจะงอนรึเปล่า เพราะบินติดๆกันไม่ได้เจอหน้าเลย) ช่วงหลังๆไม่มีรูปอะไรน่าสนใจในไดตัวเองเลย วันนี้มีรูปพอกรุ้มกริ่มใจ เลยเอามาลงซะหน่อย ได้ทีอัพได เนื่องจากกลับมาจากปารีสแล้วนอนไม่หลับ สงสัยนอนมากเกินไป เพราะก่อนนหน้านั้นไป วอชิงตัน กลับมาถึงโดฮาก็สลบตายคาเตียงไป24ชม.เต็ม พอไปปารีส ก็นอนไปเกิน14ชม. รู้สึกว่าชีวิตตัวเองนี่จะหมดไป กับการนอนซะเป็นส่วนใหญ่ แล้วจะเอาเวลาไปให้ใครที่หนายยยยย....เฮ้อ ไม่อยุ่บนเตียง ก็อยุ่บนเครื่องบิน มีชีวิตแบบนี้ก็ต้องทำใจนะฮะพี่น้อง ท่องเอาไว้ "อโรสมี ปรมาปกติ" คือ การไม่มีสามีเป็นเรื่องปกติ อิอิ ที่เค้าว่าไว้ว่า "อโรคยา ปรมาลาภา " สำหรับเราแล้วมันไม่ได้ผลเลยอ่ะ เพราะป่วยยังดีซะว่า จะได้ไม่ต้องไปบิน ^^
ผู้ร่วมเดินทางไปวอชิงตันกะเรา คุณเตย ถูกชะตาตั้งแต่คลาสเทรนโบอิ้งแล้ว
ชอบรูปนี้มาก อีเตย แกนี่น่ารักนะ ถ้าชั้นเป็นผู้ชายชั้นจีบแกชัวเลยว่ะ ฮะๆ
ถ่ายรูปคู่กะคุนเตยแล้วคุนนุชดับนะฮะ
ซบๆ หนาวเว้ย......
ไปกินข้าวที่ร้าน บุษรา ขอบอกว่า เป็ดกะเพรากรอบ ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง แต่แอบทำพิษเล็กน้อย สงสัยพ่อครัวจะทำผงชูรสหก คอแห้งผาก อารมเหมือนตอนกินมาม่าเลย รูปนี้คุนเตยเหม่อนะฮะ แต่เราชอบนะ เห็นเงาที่โต๊ะด้วย....เก๋ๆๆ
เปลี่ยนบรรยากาศมาปารีสกันมั่ง ที่เห็นคือ montmartre เป็นโบสถ์ที่อยุ่บนเขา อารมเหมือนเขาวังบ้านเรา แต่มีชื่อเสียงพอสมควรที่ปารีส
เจ้ นุ่น ชวนออกข้างนอก ไม่งั้นเราก็นอนอยุ๋ในห้องเหมือนเคย คือเป็นคนไม่ค่อยไขว่คว้าอะไรเท่าไหร่ ที่ไหนก็ไม่รุจัก เค้าไปกันมาหมดแล้ว ถามเรานี่ไม่รุจักซักที่ ฮะๆๆ ที่มานี่จิงๆแล้วยังไม่รุเลยมันคืออะไรหรอ
ฉายเดี่ยว....
เนื่องจากโบสถ์อยุ๋บนเขา เซฟพลังงานโดยการขึ้นลิฟท์นะฮะ
คิดถึง แดนเนรมิตบ้านเราแฮะ
มองเห็นวิว จากยอดเขา ปารีสโดยภาพรวมแล้วเป็นเงี้ยะ พี่น้อง
หนาวสุดๆ แต่ก็สู้ตายฮะ
ผมเริ่มไม่หยิกแล้วอ่ะ เซ็งๆ
ประตูเข้าโบสถ์
เข้าไปแล้วก็งั้นๆอ่ะ เราว่า วาติกันเริ่ดกว่าเยอะ
จะลงแล้วน้า.....เป้าหมายคราวหน้าาจะไป louve museam ให้ได้เลย
แวะกินเครปดีฝ่าขาลง
นุชกะเจ้นุ่น ลงลิฟท์แล้วจ้า
แวะไปเดินเล่นต่อแถว pompedu ผ่านmuseam ของศิลปินคนหนึ่ง เจ้นุ่นเล่าว่า เค้าปั้นรูปที่เคลื่อนที่ไม่ได้ แต่ได้เจอกับแฟนที่สามารถทำให้ผลงานของเธอ เคลื่อนที่ได้และมีชื่อเสียงมากๆในปารีส แต่เราจำชื่อไม่ได้แล้ว ฮะๆ พอดีเป็นปลาทองอ่ะนะ ความจำสั้น
รูปที่ทำให้ศิลปินผู้นี้มีชื่อเสียง น่ารักดีเนอะ
กลับไปกทม.คราวนี้อยากดู เดี่ยว เจ็ดมากๆเลยอ่ะ ไม่รุว่าคนที่สัญญาว่าจะหาตั๋วให้ เค้าจะลืมรึเปล่าน้า...... เฮ้อ อย่าไปหวังมาก การคาดหวังมากเป็นเรื่องไม่ดี แต่ก็หวังว่าจะได้ไปดูเถิดหนา ตอนนี้ที่บ้าน เราเป็นผู้ครอบครองแต่โดยดี เพราะได้ข่าวมาว่า บริษัทจะเลิกrecruit ลูกเรือเป็นเวลาประมานห้าเดือน ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ยังหวังลึกๆว่าโอ้จะกลับมา การเป็นเจ้าของบ้านแต่โดยดี อาจจะฟังดูแล้วเหงา เพราะต้องอยุ๋ตัวคนเดียว แต่มันก็มีข้อดี คือจะเสียงดัง จะทำอะไรยังไง ก็ไม่ต้องมาคอยเกรงใจใคร จานจะไม่ล้างเป็นอาทิดก็ไม่มีใครสนใจ บ้านจะรกขนาดไหนก็ไม่ต้องมานั่งไม่สบายใจเกรงใจเมท สองสามไฟลท์ที่ผ่านมา เหมือนเป็นการเริ่มต้นใหม่สำหรับเรา มีโดนจิกโดนใช้บ้างเป็นเรื่องธรรมดา ตอนนี้เลยระลึกได้แล้วว่าไม่ต้องไปป่าวประกาศว่าเราใหม่ ก็เลยทำเนียนๆไป ฮะๆ จากไฟลท์แรกจนถึงตอนนี้ต่างกันราวฟ้ากะดิน ไม่มีใครกล้าเอาเปรียบใครเท่าไหร่ แต่สำหรับเรางานหนักขนาดไหนเราก็ไม่หวั่น โดนเค้าใช้มากหน่อยก็ยอม เพราะอยากเรียนรู้ มันก็คุ้มนะ วัดใจกันไปเลย ว่าใครนิสัยยังไง พอมาอยู๋ข้างหน้าจะรุเลยว่าสันดานใครเป็นยังไง โดยเฉพาะหัวหน้า แต่ก่อนจะไม่เคยรุหรอกว่า ซีเอสดีทำงานยังไง เด๋วนี้เข้าใจลึกซึ้งแล้วว่าใครเป็นยังไง มันจะเห็นเลยแหละว่าใครเป็นนางฟ้าหรือนางมาร ไฟลท์แรกเราก็ปากกล้าเลยฮะ เนื่องจากถูกแกล้งอย่างแรง โดย ซีเหนี่ยผู้หนึ่ง ขอบอกเลยว่าเป็นอาราบิค ยิ่งเกลียดยิ่งเจอนะชาตินี้ โดยเฉพาะคนใกล้ตัวเนี่ย 55 จิกใช้เราแบบทนไม่ไหวแล้ว เราก็ทนไม่ไหวดิ เลยใส่ต่อหน้าชีเลยว่า" i don't like ur attitude" เค้าก็นะ อึ้ง ทึ่ง งง คงคิดในใจว่าไม่มีใครกล้าพูดมั้ง ทำไฟลท์แรกจะกล้าขนาดนี้เลย ก็มีไรมั้ยอ่ะ เราเป็นคนพูดตรงๆอยุ่แล้ว แล้วมันก็ทนไม่ไหวจิงๆอ่ะ คือเธอสมควรที่จะสอนชั้นไม่ใช่หรอ พอเห็นเราใหม่นี่ใช้กันแบบ กรูเป็นgeneral เบ๊ ดีๆนี่เอง พอตอนเสร็จไฟลท์ ชีก็สามารถตอแหลได้เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น แถมมาขอโทดเราซะงั้น เราก็นะ เออ เข้าใจเลย พอใส่ยูนิฟอมปุ๊บหน้ากากมาปั๊บจิงๆเลยคนเรา ฝึกไว้ๆ บุณยนุช เจอหัวหน้าขี้เกียจๆ หรืองี่เง่าจะได้รอดตัวไป ฮะๆ สนุกไปอีกแบบแฮะ ชีวิตมีสีสันดี ได้เรียนรู้อีกมุมนึง การเรียนรู้ที่ดีที่สุดคือจากชีวิตจิงนี่แหละ เนอะ สู้ๆ ชีวิตยังอีกยาวไกล
|
Posted on Fri 25 Jan 2008 7:30 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
